Poezija je u pogledu
krajolici duše
Blog
četvrtak, rujan 16, 2010
 



 

 

On često zuri u mene, bulji iz prikrajka ogledala ...

trodimenzionalni lik, patiniran postojanjem protoka vremena

nasuprot stolice okačene na zidu, na koju nitko neće sjesti.

 

Skinuta je bijela plahta sa praznog ogledala,

u čijoj prašini se više ništa ne ogleda.

Kako se ono piše „želja“?

Od kuda dolazi taj zov, koji te tjera da činiš?

 

Čemu čistiti suhu prašinu sa srebrne površine,

kad se u njoj više nema tko ogledati?

Ali ipak, ima netko … ne vidim ga više …

tko vidi moje poderane cipele, ukočene prste …

i nosi nevidljivu nit iza zavjese prašine

duboko sakrivenu u najsitnijim česticama srebrnog nitrata.

 

Doima se nemoguće … sada … vidjeti ga ….

 




krajolici @ 10:56 |Komentiraj | Komentari: 3 | Prikaži komentare